Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2006

Juliette: some out-takes and extras

κείμενο και φωτογραφίες: Γιάννης Σημαντήρας

Χμ, σαν να μην ξεμπερδεύουμε εύκολα με την πρόσφατη περασΧιά τής περιλάλητης Julick από τη Θεσσαλονίκη:
Στο παρόν post, postάρονται δΓυο φωτογραφίες από τη συνέντευξη Τύπου τής Julie και των Licks στο Λιμάνι, στην Αποθήκη Γ(-τα, δεν δούλευαν τα ηχητικά συστήματά τους!), στο πλαίσΧιο των εκδηλώσεων τού Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

μη χειρονομείς, ju. μας πείθεις.
[ από τηλεοπτική συνέντευξη αμέσωζ μετά τη συνέντευξη τύπου και υπογραμμού ]

Οι φωτογραφίες δΓιανθίζονται (δΓιανθίζομαι, λουλουδΓιαστό ρήμα αθάνατο και πάντα πρόθυμο να εξυπηρετήσει γραφΧιάδες που βΓιάζονται και αποφεύγουν το εμπλουτίζομαι και το -μπλιαχ- γαρνίρομαι, τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να είχα γράψει και ραίνονται αντί τού δΓιανθίζονται, κλείνει η παρένθεση) με δΓιάφορα λογάκια, πάντα για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών τού ιντερνετικού μαγκαζίνου τούτου. Το οποίο σκόραρε ρεκόρ-επισκεψιμόητας-από-καταβολής-του, χτες Τρίτη28Νοε06: 98 χιτς. 98 γιουνίκς. Α, ρε Τζουλιέτ, το μπλογκ μας σου χρωστά χάρη.

άφωνα μικρόφωνα
Όχι, δεν αστΧειευόμαστε ειζ βάρος των Φεστιβαλικών: Η Τζουλιέτ δεν άκουγε από τα ακουστικά της, και σύντομα αναγκάστηκε να απαλλαγεί από αυτά. Στην πορεία, άρχισαν οι μικροφωνιζμοί, ευπρόζδεχτοι από τυχόν παρόντες οπαδούς των Jesus Mary Chain στην αίθουσα, υποθέτω. Μικρόφωνο σε όσους υπέβαλαν ερωτήσεις στη lovely lady μας ερχόταν καθυστερημένα, αλλά ερχόταν (για να μην παραθέτω μόνο τα λάθη, να αναφέρω και τη θετική πλευρά). Οι τσουχτεροί θα μιλούσαν για ημιγελοιόητες και απροετοιμασΧιές. Εγώ κρυφογέλασα και είπα: ελληνιζμοί και δη νεοελληνιζμοί.

παρότι το αύρα δεν έβαλε φράγκο για το gig των ju-licks στην αποθήκη (του μύλου)...
[ εδώ, πάντως είμαστε στην αποθήκη τού λιμανιού ]

to party or not to party
Λίγο μετά τη συνέντευξη Τύπου στη ΛιμανοΑποθήκη, ανταλλάξαμε δΓυο στα όρθΧια κουβεντούλες με τον Ed Davis (ντράμερ των Licks, δεν μοιάζει με τον Dave Grohl στο πρόσωπο;) και τον Κemble Waters (έναν από τους κιθαρίστες τού γκρουπ). Πολύ ευγενικοί και προσηνείς και οι δΓυο. Χάρηκαν που η Πα.Οι.ΔΓια. έχει αγκαλιάσει τουζ Λιξ, και επενδύει πάνω τους (ραδΓιοφωνικό και φυσικό) χρόνο. Χαμηλών τόνων ο Ed. Ίσως και μαζεμένος, συνεσταλμένος. ΠΧιο αυθόρμητος και χαμογελαστός ο Kemble. Έτσι τους ψυχανέλυσα τελοσπά. Και τι μου λένε οι παίδαροι (όχι στα ελλίνικος, βεβαίως!); «Τι να παίξουμε απόψε στο λάηβ; Μήπως πρέπει να παίξουμε λίγο πΧιο μαλακά, επειδή θα υπάρχει μια ευρύτερη γκάμα ακροατηρίου; Τι λάηβ θα είναι αυτό; Θα είναι μισοί από το Φεστιβάλ, και μισοί που μας ξέρουν;» «Εμείς περιμένουμε να βαρέσετε άγρια», τους απαντώ, «αδημονούμε να ζήσουμε το πάρτι σας!», κάπΧοιος τους φωνάζει για το φωτογραφικό σέσΧιον πίσω, έξω, δίπλα από τη θάλασσα, στο Λιμάνι, ανταλλάσσουμε χαιρετούρες και χαμόγελα, και οι παίχτες παίρνουν την άγουσα για να τους απαθανατίσει Η φωτογραφική φακός. Να πώς τους τσάκωσε η φακός, χάρη στον m.hulot: http://mhulotsnothingdays.blogspot.com/2006/11/blog-post_26.html.

coffee is the drug (?)
Βέβαια, δεν το έλεγε έτσι ο Μπράιαν Φέρρης, μακρινός εξάδελφος του Κώστα Φέρρη, του γνωστού σκηνοθέτη. (Παντού υπάρχει μια σινεφίλ δΓιασύνεδεση ασούμε, ε;). Εκείνος (ο Μπράιαν Φέρρης), τραγουδούσε: ‘Love is the drug’. Aλλά μάλλον δεν θα είχε υπόψιν του τον
m.hulot. O συνάδελφος μπλογκεράς, σε σχόλιό του στο μπλογκ μας, για τον οποίο και τον ευχαριστούμε πολύ, διηγείται ενδιαφέροντα παραλειπόμενα, σχετικά με το …φαρμάκωμα της J. Η προσωπική κρίση και δΓιαίσθησή μου, πάντως, είναι ότι η Juliette ΔΕΝ καταναλώνει αυτό που στην Ελλάδα έχει επικρατήσει να λέμε ναρκωτικά. Στη συνέντευξη χΤύπου, δεν έπινε παρά νεράκι. Το ίδΓιο και πάνω στο σανίδι, εν ώρα δράσης. Και την έχω για αρκούντως έξυπνη, ώστε να καταλάβει ότι τα λεγόμενα ναρκωτικά και η χρήση τους συνιστούν παράγοντα δΓιάλυσης ενός γκρουπ. Και αρκούντως φιλόδοξη, για να θέλει να κρατήσει το γκρουπ της ενωμένο, ώστε να σκοράρει επιτυχίες, όχι ναρκωτικά. Εν ολίγοις, με πείθει όταν δΓιατυμπανίζει δώθε-κείθε στα μίντΓια ότι παραμένει χρόνιαααα καθαρή από ντραγκς. Τα ναρκωτικά, ξέρει άριστα η Τζούλι, είναι για να τα πάρεις. Όχι για να τα παίρνεις. Δηλαδή: αληθεύει πιθανότατα η δήλωσή της στους τύπους τού Τύπου τού περΓιοδικού (του δΓιεθνούς): ότι αναγκαία και ικανή συνθήκη για προσληφτεί κάπΧοιος στους Λιξ, αποτελεί το να μην πράττει drugs. Ωστόσο, ας τσεκάρουμε με τη δέουσα προσοχή τη μαρτυρία τού m.hulot. Ίσως μερικά κορίτσΧια να μαστουρώνουν με νεσκαφέ, πού ξέρεις; Και –όπΧοιος θέλει το πιστεύει- εγώ κάποτε είχα πάει στΗ νοσοκομείο, από μια ημικρίση (μπορεί και κατά φαντασίαν) από νεσκαφέ! ΟD!

να συνεχιστεί ή να το κόψουμε εδώ δΓια παντός;

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2006

cape fearLESS: Juliette Lee-MAN-ewis

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2006, λίγο περαζμένες δώδεκα το μεσημέρι, τα βήματά μου με οδηγούν (να δώσω και μια κάπΧοια πXοιητικόητα στο κείμενο, μην τα ισοπεδώνουμε όλα) στο Λιμάνι στην Αποθήκη Γ, στη Θεσσαλονίκη. Όπου θα δοθεί συνέντευξη Τύπου τής Juliette Lewis και των Licks, στο πλαίσΧιο (ή στα πλαίσ-ι-α, για τους πλεονέχτες, που συν τοις άλλοις, αποφεύγουν και το Χ). Η Juliette και οι Licks δεν αργούν να λάβουν θέση στο λεγόμενο πάνελ. Όλοι τους έχουν νααα κάτι χαμόγελα, άρα είναι χαρούμενοι. Πρόθυμοι. Φιλικοί. Προσεγγίσιμοι ας υποθέσομε.

φωτό: ΓΣ, πωτό: νερό (ΑΥΡΑ, 330ml)

Ειδικά η Juliette, γνώστρια και δεινή παίχτρια ΚΑΙ του επικοινωνιακού παιχνιδΓιού, αγόγγυστα θα υπομείνει όλα τα προς δΓιεκπεραίωσιν, ερωτήσεις, ειδικές τηλεοπτικές συνεντεύξεις για την ΕΡΤ∙ ποζαρίζματα για όλους, ερασιτέχνες και φριλάνσερ φωτογράφους∙ ποζαρίζματα για το αρχείο τού Φεστιβάλ∙ υπογραψίματα αυτογράφων και όλα τα ρέστα και τα συμπαρομαρτούντα. Ασούμε. Την Πα.Οι.ΔΓια. εκπροσώπησε η ημιβλακειόηζ (=ημιβλακειότης) μου, η οποία τής απηύθυνε και ένα από τα ελαχιστότατα ερωτήΓματα (δΓιότι, για να ρωτήσεις, πρέπει να γνωρίζεις κάτι για αυτόν τον οποίο θα ρωτήσεις, και οι περισσότεροι εκειμέσα, δεν ήταν και πολύ προπονημένοι γνωστικά, σε σχέση με τα μουσικά κατορθώματα τής Julie, για να το πω κομψά, και για να μην γίνω έξτρα κακός και δηχτικός...).

ΓΣ: — Ηey, Juliette. I’m John.
JL: — Okay.
ΓΣ: — Ι’m excited to meet you here. I’m one of your MySpace friends.
JL: — Ha, ha, ha... (ξεραίνεται στα γέλια, σαν να της καθαρίζουνε αβγά∙ μα τόσο αστεία τής το είπα;)

ΓΣ: — How has your atittude towards people changed, since you started playing rockNroll? How has rockNroll changed you as a personality?
JL: — I don’t know; it made me more ...fearless. And I always had this insight, and then, by ... (μου λείπει η λέξη, δεν βγάζω τι έγραψε ο κασετοφωνάκηζ μου) dreams, it made me more hungry, more fearless, more filled with lust (μάλλον), coz I get to connect with people in such an intimate way. But I really like it!
ΓΣ: — Thanx a lot. See you at the show.
JL: — Yeah, you better come! (γεμάτη ενθουσΧιαζμό! και πώζ να μην είναι, όταν την είχαν φλομώσει οι σινεφίλ με κινηματογραφικά θέματα, την ώρα που η ίδΓια έχει το μυαλό της στο ροκενρολίζειν;)
ΓΣ: — Sure, I will. Have a nice show!

Γιάννης Σημαντήρας

julimanicks 25νοε06, φωτό: ΓΣ

O NAΣΟΣ ΑΒΔΑΡΜΑΝΗΣ, ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΕΒΓΑΛΕ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΑ ΒΙΝΤΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΗΒ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ. ΕΝΔΕΙΧΤΙΚΑ, ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΖΑ, ΣΤΟ ΑΜΕΣΟΣ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΩΣΤ. ΜΟΛΙΣ ΑΞΧΙΩΘΩ ΚΑΙ ΓΡΑΨΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΙΓΚ, Ο ΝΑΣΟΖ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΤΟ ΓΑΡΝΙΡΕΙ (βλαμμένο ρήμα) ΜΕ ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΑ

Με ρέγουλα, μην τρελαινόμαστε, να έχουμε να κάνουμε κάτι τις επόμενες ημέρες.

ΓΣ

Fuck Romeo! Juliette was here: Juliette and the Licks, Saturday-Nov25, MYLOS Apothiki, Thessaloniki, Greece

(Juliette: Mαλακία έκανα που δεν πήρα τα αθλητικά μου μαζί μου! Αυτές οι ψηλοτάκουνες μπότες με πέθαναν! Να ρωτήσω καμιά κυρία από το ακροατήρΓιο μήπως φοράει τίποτα σταράκια στο νούμερό μου;)
τα ιερά λάφυρα της σθεναρής μάχης: το playlicks και η μπαγκέτα. το χαρτί φυλάσσεται σε ειδική θυρίδα τραπέζης, και ανήκει στον ΓΣ. το ματσούκι το άρπαξε η φένια. αζ μας πει η ίδΓια πού το φυλάσσει (χαζή είναι να το μαρτυρήσει;)

stay connected: more to come, soon.

< μέχρι να δεήσω να ποστάρω καμιά αράδα, τσεκάρετε παρακαλώ την μπλόγκα τού Νάσου Α-β-γ-δ-αρμάνη: nasosa.blogspot.com >

Nάσο, πόσταρε, χρυσό μου παιδί, και το αυτόγραφο... 'Αντε, να σε χαιρόμαστε, καμάρι μου...

Νάσος Α-β-Γ-δ και λοιπά: Ε, μα αν είναι να με χαιρόσαστε και να μου απευθύνεστε με τέτΧοια γλυκά και τόσο τρυφερά λογάκια που με πράττουν αυτοστιγμεί να κοκκινίζω (αν και μάλλον ορθότερα θα ήταν αν έλεγα να πορτοκαλίζω...), τότες να σπεύσω!

Ορίστε λοιπόν η αυτογράφα:

Και αφού τα λόγια σου ήταν τόσο μα τόόόόσο τρυφερά και με πΧιάνεις στΗν φιλότιμο, να ποστάρω και την φώτο της Φένιας Γκουντούλα που τεκμηριώνει την ιστορική συνάντηση με την Juliette έξω από τΗν Μύλο, κατά την οποία υπόγραψε τΗν σιντή σου. Έπειταf ακολουθεί η απομαγνητοφωνήση που έπραξα της εκτενής κουβέντας σας.

ΓΣ: -Juliettάκι!..
JL:-?..
ΓΣ:-Juliettάκι μου, ο John είμαι!
JL:-Okey.
ΓΣ:-Τι οkey Juliettάρα μου; Ο John σου λέω είμαι, δεν με θυμάσαι;
JL:-...
ΓΣ:-O John βρε Juliette μου, δε με θυμάσαι; Που σου 'πραξα ‘χτές ερώτηση στην συνέντευξη τύπου...
JL:-...
ΓΣ:-Την ερώτηση για το πως άλλαξε το ροκ ’εν ρολ την προσωπικότητά σου...

JL:
-?..
ΓΣ:-Να, πάτα πάνω στην λέξη
ερώτηση για να θυμηθείς.
JL:
-...
ΓΣ:-Χμ
... I’m one of your MySpace friends.
JL: -Ha, ha, ha...
ΓΣ:-(Άντε πάλι...) Καλό έ; Θα μου υπογράψεις το νέο σου cd;
JL:-Okey.
ΓΣ:-Τερτουλιάνε τράβα, τράβα το!..

Τι να σου πω, Νάσε μου, δεν ήξερα ότι είχαμε και παπαράτσι (τη Φένια). Aλλιώς, θα είχα βάλει (αν μύτη άλλο), τα καλά μου. Δεν σχολιάζω τα κοκκινάδΓια σου. Θα πω μόνον ότι ο δΓιάλογος που παραθέτεις, είναι πέρα για πέρα... α(βγδ)ληθινός. Για να κόψω τη μαλακία τώρα (σοβαρεύω): ο χοντροπαπάρας αποπίσω της στο φωτό τής Φένιας Gudul (από το ‘Zumbul’ των Kultur Shock), μάνατζέρ της ή κάτι παρεμφερές, όλο αγριάδα και αυστηρόητα πουλούσε ο σκατομαλάκας, ο αχώνευτος. Βρετανός, εικάζω. Τι περιμένεις;

Και γιατί η Juliette δείχνει τόσο τρομαγμένη, καθώς την προσεγγίζω στη φωτό, έξω από την είσοδο τήζ ΜΥΛΟΥ; Πάντως, εγώ με θυμάμαι να της λέω, στο ενσταντανέ, που κρέμασες στην μπλόγκα μας: You should come back, Juliette, και εκείνη να απαντάει: We will come back.

Ωραία έκπληξη, αδερφέ. Thanks και σε σένα, και στην Gudul. Kαι εις κατώτερα.

<ΠΧοια κυρία εικονίζεται πίσω μου;>

<Λαμπρά. Έξοχα. Το κάναμε το paoidgia.blogspot.com επιφάνεια εργασίας. Ακόμα δεν γράψαμε ολοκληρωμένη ανταπόκριση, και βγάλαμε στη φόρα ένα σωρό παραλειπόμενα... και σημειώσεις επί σημειώσεων... ΠαραδημΙοσΧιογραφία, δικέ μου.>

φωτά: Νάσος Αβδαρμάνης (το φωτό, τα φωτά), Σίμος Καραγαβριηλίδης (simeon@thetruth.com), Φένια Γκουντούλα (ή σκέτο Goudoul).

γραφτά (μένουν): Γιάννης Σημαντήρας, Νάσος Α-β-Γ-δουλιάνης.

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2006

Juliette for free!


Τρεις μονές δωρεάν προσκλήσεις για την Juliette στον ΜΥΛΟ το Σάββατο.

Θα χαρίσουμε σήμερα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Στον 9,58 τής ΕΡΤ3.

Μέσω SMS (958-κενό-μήνυμα-αποστολή στο 4160).

Mε ερώτηση και με κλήρωση.

Δεν λέω τίποτα άλλο.

Τα υπόλοιπα ον έαρ.

Smash and Grab!

ΓΣ

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2006

non linear views {13.11.06}

Mouxlaloulouda's View

Τέσσερις ώρες θαυμάζαμε τους μουσικούς ήχους πέντε συγκροτημάτων, έστω και αν δύο από αυτά αποτελούνταν από ένα μόνο άτομο. Ηθικό δίδαγμα; Η ελληνική εναλλακτική σκηνή όχι μόνο υπάρχει αλλά είναι εξίσου συναρπαστική με αντίστοιχες του εξωτερικού. Ανακαλύψτε την! Συχνά πυκνά εμφανίζεται. Πληροφορίες; Στους κατά τόπους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Αστειεύομαι. Οι περισσότεροι εξάλλου αγνοούν τι σημαίνει ελευθερία στην επιλογή τραγουδιών!

Λίγα λεπτά με τις 22:00 στη σκηνή του Ξυλουργείου βρισκόταν καθισμένος μπροστά από την οθόνη του laptop του ο King of complaints και μας προσκαλούσε να εξερευνήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμπ. Ήχοι που σε έσπρωχναν στο σκοτάδι, που σε οδηγούσαν σε αέναα ανελέητα κυνηγητά, σε λαβυρίνθους που πίσω από κάθε επιλογή κρυβόταν αδιέξοδα, σε γρίφους που όσο κοντά και αν έφτανες στη λύση τους τόσο απομακρυνόσουν, σε μέρη που αναζητούσες απεγνωσμένα κάτι να συμβεί, ... Στο τέλος κάποιοι συνάντησαν αυτό που προσδοκούσαν, κάποιοι άλλοι όχι. Ίσως το περιβάλλον που είχαν φανταστεί (ο κάθε ένας κάτι ξεχωριστό, κάτι προσωπικά ιδιαίτερο) να ήταν υπερβολικά αφιλόξενο, ίσως να μην μπήκαν καν στον κόπο...

Συνέχεια με τους Eventless plot και με πιο προσβάσιμες συνθέσεις. Πιάνο (ενίοτε και μελόντικα), κιθάρα, laptop. Ορχηστρικά θέματα, μελωδικά σημεία, παράλληλη προβολή εικόνων, scratches, ηρεμία πριν αντικρύσεις την ένταση. Αρκετά γοητευτικό αποτέλεσμα. Θα έγραφα ότι η μουσική τους μου θύμισε το Ba ba ti ki di do των Sigur Ros και τα ηλεκτρονικά μέρη των 65daysofstatic (χωρίς ποτέ να συμμετέχουν οι ηχηρές κιθάρες και τα drums) αλλά κινδυνεύω να εκτεθώ ανεπανόρθωτα. Τελικά δεν τα καταφέρνω στις περιγραφές!

Σειρά του Nights like astronauts. Ζωντανά ηχογραφημένες αλλά και προηχογραφημένες λούπες κρατούσαν το ρυθμό σε όλη τη διάρκεια του set του. Με αρκετά όργανα μαζί του (από φλάουτο μέχρι μπουζούκι) και ήχους από αντικείμενα που βρίσκονταν μπροστά του (ξυλάκια, percussion, ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι από αυτά που πουλάν πλανόδιοι,...) παρουσίασε κάτι που θα το ζήλευε ο Kieran Hebden (Four Tet)! Και αυτό αποτελεί σίγουρα όμορφο κομπλιμέντο.

2l8. Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Αυτή τη φορά τον Κώστα Βοζίκη συνόδευαν οι Βάσω Ζήσου (τσέλο) και Μαρία Λ. Ακουστικές εκτελέσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερήθηκαν έντασης, αλλά και πάθους των "Angel cries", "Theremin", "Kind criminal (part one)" και ακόμα δύο ακυκλοφόρητων τραγουδιών (πολύ πιθανόν το ένα από αυτά να ήταν το "When climbing rivers, swim in the mountains" το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή 'Non linear views'. Ήχος κοντά σε εκείνο των Xiu Xiu και των Liars! Με τη φωνή και τον τρόπο που τη χρησιμοποιεί να παραπέμπει σε εκείνη του Conor Oberst των Bright eyes. Η δημιουργικότητα έρεε σε αφθονία. Πρέπει να διαθέτει δεκάδες συνθέσεις που περιμένουν να ηχογραφηθούν. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό!

Φινάλε με Vokal idiot (παρέα τριών ανθρώπων) τέσσερις ώρες μετά την έναρξη του συναυλιακού γεγονότος! Για ακόμα μία φορά οι λούπες έδειξαν το ρυθμό και μετουσίωσαν τους πειραματισμούς τους σε κάτι ωραίο. Με μεθοδικότητα τα φωνητικά samples, οι κιθάρες, οι ήχοι από οτιδήποτε βρισκόταν δίπλα τους άλεθαν μελωδίες και θορύβους και ετοίμαζαν μουσικά ψωμάκια για να καταβροχθίσει το κοινό (που μπορεί κάποια στιγμή να ξεπέρασαν τους 100).

Ίσως δεν τα έγραψα σωστά, ίσως δεν αποτύπωσα ακριβώς το τι παρακολουθήσαμε. Γι' αυτό όμως υπάρχει η συλλογή (κυκλοφορεί από την Granny Records) Non linear views (και σε προσιτή τιμή). Για να την προμηθευτείτε! Σπεύδω να την ξανακούσω.



Zpi's View


Τώρα μάλιστα. Τέτοιες Δευτέρες η Θεσσαλονίκη μοιάζει ακόμα και με ερωτική πόλη. Καταρχάς θα ήθελα να καμαρώσουμε όλοι μαζί την πρόσκληση με την οποία μπήκα δωρεάν στο χθεσινό live, το οποίο και πραγματοποιήθηκε με δωρεάν είσοδο (;!;). Κοινώς πάντα ζήλευα τους συναυλιακούς ανταποκριτές που κυκλοφορούν στα stages (σκηνές you know) με τα free pass καρτελάκια τους περασμένα στο λαιμό κτλ κτλ και αποφάσισα να μοστράρω το καρτελάκι που μου υπέγραψαν στην είσοδο για τυπικούς λόγους έτσι για να δώσω κι εγώ λίγη αίγλη στο κείμενό μου.

22:10 το λοιπόν βγήκε στη σκηνή ο king of complaints. Υποθέτω ότι δεν τα πήγε καλά αφού δεν κατάφερε να μαζέψει πολλά παράπονα (complaints). Αχ μπα σε καλό σου Zpi γελάσαμε πάλι - τι σαχλαμάρα Θεέ μου. Ξέρω με τέτχοιες ατάκες δεν πρόκειται να γίνω ποτέ συντάκτης στο Rolling Stone αλλά που ξέρεις ίσως πράξω κάποτε ντουέτο με τον Σεφερλή... Το setάκι του king of complaints για να σοβαρευτούμε σιγά σιγά ήταν καλό πρόγευμα για αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. 5-6 κομμάτια σε abient, electroexperimental {και όπως διάολα περιγράφεται αυτό το πράγμα} φόρμες ήταν μια χαρά για να μπούμε στο κλίμα της βραδιάς. Για να είμαι ειλικρινής πρέπει πραγματικά να πούμε ακόμα ότι ένας άνθρωπίνος επι της σκηνής καθισμένος μπροστά στο laptop δεν είναι και ότι καλύτερο ως θέαμα αν μη τι άλλο. Ισως μια video art συνοδεία να έπραττε πχιο ευχάριστο το τελικό αποτέλεσμα. Είναι ένα απο τα βασικά προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο electro-κακιτέχνης (κακιτέχνης όπως λέμε οι αδαμαντιστές - Νο οφένς) που performάρει σόλο πάνω στο σανίδι...

Γύρω στα 35 λεπτά πρέπει να κράτησε ο πρώτος γύρος για να ακολουθήσει η έκπληξη της βραδιάς και λέω έκπληξη διότι το όνομα των Eventless Plot δεν περιλαμβανοταν στο διαφημιστικό Bannerάκι. Οι τρεις (από τους τέσσερις δεν είναι όλοι; μη με βάζετε να ψάχνω...) plotοί γέμισαν κάπως καλύτερα τη σκηνή (καθ'ότι τρεις άλλωστε) και με ενδιαφέροντες ήχους και πειραματισμούς μας ταξίδευσαν για κανα 40λεπτο σε μακρινά τοπία σαν αυτά που προβάλλονταν ως ιδεατό background στην οθόνη. Προσωπικά μου κάναν καλύτερη εντύπωση από την προηγούμενη φορά που τους είδα στο Pixel Dance. Ισως να είχα καλύτερη διάθεση, ίσως να άρχισα να συνηθίζω τον ήχο τους... δεν ξέρω. Οπως και να 'χει είναι πολύ ενθαρρυντικό να βλέπεις νέους ανθρώπους να δουλεύουν σε τέτχοιου είδους φόρμες. Συγχαρητήργια επίσης και στη gracetone που κυκλοφόρησε το 'artificial embrace΄των Eventless Plot στην πρώτη της κυκλοφορία [7' δισκάκι 12/05]. Θα ήθελα να ακούσω περισσότερες εξάρσεις στα τραγούδια τους, όπως ακούω πχ στο artificial embrace. Ακόμα κι έτσι όμως μια χαρά, μπράβο τους και καλή τους συνέχεια.

00:00:00. Στον κόζμο του 9.58 οι φίλοι των Δγιαμαντγιών έχουν καθήσει αναπαυτικά στις πολυτελείς τους πολυθρόνες και περιμένουν το ντεμπούτο, ενώ την ίδγια στιγμή ακούραστοι Zpi και Μουχλαλούλουδας συνεχίζαμε να εκτελούμε το καθήκον. John για υπερωρίες και επίδομα ανθυγιεινής εργασίας ούτε κουβέντα ε;

Σειρά είχε λοιπόν ένα ακόμα one man's show. Ο κακιτέχνης που κρύβεται (που λέει ο λόγος - με την πρώτη τον βρήκα) πίσω από το όνομα nights like astronauts ανεβαίνει στη σκηνή του λίγο πολύ ασούμε γεμάτου πλέον Ξυλουργείου {δυνατόητα για ζεμπεκιές μόνο μπροστά στην πίστα}. Ο τσίφτης είχε μπροστά του ένα τραπέζι γεμάτο με όργανα και μουσικά γκατζετάκια. Προσπαθώντας να τα διακρίνω ξεχώρισα looper - πεταλιέρες, ηλεκτρονικά τύμπανα (compact set), αρμόνικα, τζουρά (;), κάποια πνευστά και δγιάφορα άλλα.

-Ρε εσύ φίλε ['driver'] τί είναι αυτό το περίεργο με το φωτάκι που έχει μπροστά του;
-Πορτατίφ για να βλέπει :-{

{Η σκηνή και το τραπέζι πριν ξεκινήσει το Live}

Μην τα πολυλογούμε ο nights like astronauts το κέρδισε το κοινό. Live ηχογραφήσεις με το Looper + χιλιαδγυό κολπάκια με μουσικά όργανα και μαραφέτια κατάφερε να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Το show όμως απογειώθηκε με το λαϊκό πρόγραμμα (που θα λεγε και ο Αγγελάκας βλ. Επισκέπτες...). Ο nights... γράφει λούπα με τον τζουρά πάνω σε μπιτ και αρχίζει να χώνει δγιάφορα άλλα. Το είχε πει ότι θα συνέχιζε με Rap-betiko αλλά δεν τον πιστεύαμε. Δικαιολογημένα τα χειροκροτήματα και οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις του κοινού για το 40λεπτο σετάκι.

01:00 έχει γράψει το κοντέρ και ήρθε η ώρα για μια από τις αδαμαντικές αδυναμίες. Οι 2l8 με τριμελή (& αμακιγιάριστη) σύνθεση αυτή τη φορά επι σκηνής. Ο Κώστας (Βοζίκης) ηλεκτρική ή ακουστική κιθάρα, ηΒάσω με τσέλο και το νέο μέλος του γκρουπ (τουλάχιστον σε ότι αφορά τη μουσική) η Μαρία με θερεμίνη. Το κοινό σιγά σιγά πλησιάζει προς τη σκηνή και οι 2l8 φυσικά δε μας απογοητεύουν.
Χωρίς να θέλω να μειώσω σε καμία περίπτωση τη συνδρομή των υπολοίπων μελών (είναι όλοι τους εξαιρετικοί), θα ήθελα να σταθώ στην παρουσία του Βοζίκη [τον οποίο έχω πλέον γνωρίσει και δε μου αρέσει που τον "εκθειάζω" αλλά ας το υποστεί κι αυτός μαζί μου]. Ο Κώστας μου δίνει την εντύπωση ότι ακόμα κι αν έρθει αδιάβαστος στο live χωρίς όργανα ή άλλους μουσικούς, ακόμα και αν δεν ξέρει στίχους για να τραγουδήσει, με το που θα βγάλει δυο επιφωνήματα και τρεις στριγγλιές μπορεί να σε παρασύρει, να σε ταξιδεύσει και να ξυπνήσει μέσα σου συναισθήματα που είχες ξεχάσει ότι υπήρχαν . Ξέρω μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις, θεωρώ όμως ότι αυτή τη στιγμή είναι από τους πιο χαρισματικούς καλλιτέχνες της εγχώριας σκηνής.
Καλή θητεία στον Αρη Τέγο και καλή συχέχεια στους υπόλοιπους 2l8, τους οποίους ίσως να έχουμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε σύντομα το πιθανότερο ως support σε ξένη μπάντα. Περισσότερα όταν θα υπάρχουν ανακοινώσεις.

1:50 και η βραδιά τελειώνει με τους vokal idiot. Ο nights like astronauts δηλαδή με τη συνδρομή δύο ακόμη νέων. Ακόμα περισσότεροι πειραματισμοί, live ηχογραφημένες λούπες με ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Από αρμόνικα και σκουπάκια (τυμπάνων) μέχρι παιχνίδια που βγάζουν ήχους. Ενδιαφέρον το αποτέλεσμα αν και για να είμαι ειλικρινής (μετά από αυτή την ατάκα πάντοτε ακολουθεί δυσαρέσκεια, στο όνομα της ειλικρίνιας όμως υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι δικαιολογούνται τα πάντα...) περίμενα κάτι παραπάνω μετά από το set του nights like astronauts που ανέβασε τις προσδοκίες μας. Ακόμα κι έτσι όμως ήταν ευχάριστο αυτό που είδαμε και είμαι σίγουρος ότι και οι Vokal Idiot έχουν δρόμο μπροστά τους και θα μας εκπλήξουν ευχάριστα στο μέλλον. Διάθεση και φαντασία είναι σίγουρο ότι διαθέτουν.

Κλείσιμο λοιπόν στις 02:30 και η σκηνή του Ξυλουργείου μοιάζει με παιχνιδότοπο... Λυπάμαι τον άνθρωπο που ανέλαβε χρέη καθαρίστριας. Στα θετικά της βραδιάς είναι η παρουσία αρκετού κόσμου, ο οποίος μάλιστα έμεινε και μέχρι το τέλος της βραδιάς. Πρέπει όμως να σταθούμε και στα αρνητικά. Υπήρξε μερίδα ανθρώπων που δε σεβάστηκαν τους καλλιτέχνες και κάναν φασαρία αδιαφορώντας για αυτούς που προσπαθούσαν να δώσουν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή. Δυστυχώς υπήρχαν και αυτές οι περιπτώσεις και το πρόβλημα ήταν αισθητό στα σημεία των κομματιών που έπεφτε η ένταση.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τα καλά της βραδιάς και ας ελπίσουμε ότι θα ακολουθήσουν και άλλες αντίστοιχες εκδηλώσεις. Μπράβο σε όσους μόχθησαν για να πραγματοποιηθεί η συναυλία. Οπως ξέρετε τέτοιες εκδηλώσεις γίνονται μόνο με κόπο και μεράκι...

{00:00 Τέλος Χρόνου}


Bonus nights like astronauts' Playlist


Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2006

9,58, σου ’ρχόμαστε!


Η ημιμοχθηρή ετούτη φωτό είναι ένα publicity shot, τραβηγμένο κατά την Άνοιξη του 2006, που ώς σήμερα δεν είχε πουθενά δημοσΧιευτεί. Το location δεν είναι άλλο από το στούντιο των Βραχέων τής ΕΡΤ3, στην Αγγελάκη 14, στη Θεσσαλονίκη.
Τα Βραχέα, ευτυχώς, τα γλιτώσαμε. Θέλω να πω, στο πλαίσιο των πρόσφατων εσωτερικών ανακατατάξεων, δεν μας έστειλαν να ψυχαγωγούμε τον Απόδημο Ελληνιζμό στα Βραχέα. Τα Βραχέα είναι το Γ΄ Πρόγραμμα της ΡαδΓιοφωνίας τής ΕΡΤ3, το προοριζόμενο κυρίως για τους ξενιτεμένους συνΈλληνες.
Το Α΄ Πρόγραμμα είναι ο 102FM(1044μεσαία), τον οποίο τα ‘δΓιαμάντΓια’ εγκαταλείπουν, ύστερα από, ούτε λίγο ούτε πολύ, 10χρονη εν όλω θητεία σ’ αυτόν. Κρίθηκε από τους διοικούντες ότι δεν χωρούν τα ‘δΓιαμάντΓια’ μέσα στο νέο, αμιγώς δημΙοσΧιογραφικοενημερωτικό, κάδρο τού 102. Μέχρι πρότινος, ναι μεν ημερησίως στον 102 τη μερίδα τού λέοντος καταλάμβανε η ειδησεογραφία, αλλά υπήρχαν ολίγες μουσικές παραγωγές, όσο οδεύαμε προς τη νύχτα.
Μετακομίζουν, λοιπόν, τα ‘δΓιαμάντΓια’. Μετακομίζουν στο Β΄ ΡαδΓιοφωνικό Πρόγραμμα της ΕΡΤ3. Τον 9,58FM(1179μεσαία). Οι εκπομπικές συνεδρίεζ μας θα δΓιεξάγονται από τη Δευτέρα έως και την Πέμπτη, από τα μεσάνυχτα έως τη μία μετά τα μεσάνυχτα (00:05-01:00). Παρασκευή, Σάββατο και ΚυρΓιακή, θα έχουμε αργία (όχι απεργία), γιατί θα πετάγομαι ΝέαΥόρκη, να λέμε καμιά χαζομάρα με τον φίλο μου τον Lou Reed, να περνάει η ώρα.
Η πρεμιέρα των ‘δΓιαμαντΓιών’ στον 9,58: απόψε, Δευτέρα-13Νοεμβρίου2006. Ιστορική στιγμή για τα ελληνικά (μωρέ, δε λες και για τα παγκόζμια...) ραδΓιοφωνικά δεδομένα, χα χα χα...
Αν λυπούμαι που εγκαταλείπω [ΚύρΓιος (ΔΓιευθυντής) οίδε για πόσο...] τον 102; Ναι, με πΧιάνει μια θλιψούλα. Δέκα-και-βάλε χρόνια, και από πέτρα να είσαι, δημιουργούν ένα άλφα συναισθηματικώο δέσιμοβ. Αν χαίρομαι που δεν βρεθήκαμε από σπόντα στα Βραχέα (να το φυσάμε και να μην κρυώνει); Χαίρομαι αναφανδόν και δεδηλωμένως. Δεν έπαιξε ως σενάρΓιο μια μεταφύτευση στα Βραχέα, αλλά το λέω, για να το λέω, εξετάζοντας παν ενδεχόμενον. Αν με ικανοπΧοιεί η καινούργια ώρα μετάδοσης της εκπομπήσκ; Μα τα χίλια μικρόφωνα, ναι! Χρόνια πίστευα και δΓιατυμπάνιζαα (α λα Μάαστριχ) ότι αποτελεί μια κατεξοχήν ραδΓιοφωνική ώρα το βραδινό δώδεκα-με-μία. Αν οι προοπτικές δΓιαγράφονται ευοίωνες στον 9,58; Ναι. Ίσως και πΧιο ευνοϊκές (σε κάπΧοια πράματα) μοιάζουν οι συνθήκες. Και μόνο το γεγονός ότι πλέον θα είμαστε σε έναν, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, Σταθμό μουσικών εκπομπών δίνει άλλο αέρα στα πανιά μας. Τουλάχιστον, θα πάψουμε να παραλαμβάνουμε τη σκυτάλη από αρτηρΓιοσκληρωτικίζουσες ραδΓιοεφημερίδες. Θα σταματήσουν να μαζ δΓιακόπτουν με το ετσιθέλω για τίτλους επικαιρόητας. Και -ναι!- δεν θα ματαιώνονται οι παραστάσειζ μας, ελέω ΕΡΑ-ΣΠΟΡ και ματς και Βουλής και Εθνικής Επετείου και Θρησκευτικής Κατάνυξης και δεσυμμαζεύεται.
Στο κάτω-κάτω, τα πρώτα 10 χρόνια στον 9,58 δικαιούνται να έχουν κι αυτά τη δυσκολία τους.
Στο αμέσως πΧιο κάτω, ακολουθεί η ανταπόκρα τού Μουχλαλούλουδα του ΜυστηρΓιώδους από τα Κρίνα.
(Πόσο πΧιο χαμογελαστά, πόσο πΧιο φωναχτά να ευχαριστήσω τα ενεργά μέλη τής Πα.Οι.ΔΓια. για την ανεχτίμητη αλληλεγγύη τους; Εφκαρίστοου!)
Γιάννης Σημαντήρας

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2006

Διάφανα τρένα γεμάτα μουσική

γράφει, αποκλειστικά για την Πα.Οι.ΔΓια., ο μυστηρΓιώδης Μουχλαλούλουδας ή ΕλευθέρΓιος Αρβανιτάκης ανταπόκριση από το γκιγκ των Κρίνων στη ΜΥΛΟαποθήκη στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο10Νοε06
Σε τρεις ώρες, μας ταξίδεψαν σε εκατομμύρια (και όχι απλώς ογδόντα) κόσμους, χαρίζοντάς μας όμορφες μνήμες, αξιοζήλευτες εικόνες, εξαίσια τοπία, καινούργιους τόπους, μας κεράσανε νέα τραγούδια σε μια γη που ανατέλλει πιο λαμπερή, μας βοήθησαν να ξορκίσουμε τις λύπες μας και να νανουρίσουμε τις στεναχώριες μας, πρόσθεσαν ανεξίτηλες (για ακόμα μία φορά) πινελιές στον πίνακα της ζωής μας, μας έδειξαν τα σμήνη στιχουργικού και ηχητικού βάθους που διαθέτουν, έλυσαν τους συναισθηματικούς μας γρίφους, μας εξομολογήθηκαν μικρές αλήθειες, ρίξαν τις καρδιές μας στα σκυλιά, έπεισαν τις νύχτες μας και τα όνειρά μας να επεκταθούν στις μέρες μας, άγγιξαν τον ώμο μας και μας απόδειξαν ότι υπάρχουν θαυμάσιοι άνθρωποι δίπλα μας, παρουσίασαν ένα ανέλπιστο set (εγώ το λάτρεψα. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Άρα κάθε συναυλία μοναδική!), μας εκμυστηρεύτηκαν γιατί ο αγέρας της ζωής μας φυσάει αγριεμένος, μας ψιθύρισαν μελιστάλαχτα ποιήματα, ερωτοτρόπησαν με την έμπνευση (και βγήκαμε κερδισμένοι), ξεσήκωσαν ανέμους ευτυχίας, διασκέδασαν μαζί μας, νιώσαμε τη χαρά να τρέμει στα χέρια μας (ενίοτε και στα αυτιά μας)...
Σε κάθε περίπτωση, αξιομνημόνευτη συνάντηση. Σε όλα αυτά προσθέστε και το γεγονός ότι έπαιξαν το ‘Λιώνοντας μόνος’! Όποιος έχει γευτεί τους χυμούς των Διάφανων Κρίνων έστω και για μία φορά έχει κατακτήσει την αγάπη, έχει νικήσει το θάνατο, έχει πατήσει το πόδι του στην όχθη της αληθινής αγαλλίασης, έχει ... (συμπληρώστε εσείς ό,τι θέλετε).
Διάφανα Κρίνα (Αποθήκη Μύλος, 11.11.2006) (η σειρά δεν είναι ακριβής)
Στη ράχη του διαβόλου
Είναι που όλα ήρθαν αργά
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Κάρμα
Ζωή σαν τη δικιά μου
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση
Ρίξτε τις καρδιές σας στα σκυλιά
Η γιορτή
Μικρές αλήθειες
Καινούργιος τόπος
Στο πλάι σου
Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Όλα αυτά που δεν θα δω
Διάφανα Κρίνα
Ό,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία
Χρειάζομαι μέρες
Κυριακή των Βαΐων

e n c o r e
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Μνήμες του νερού
Λιώνοντας μόνος (!)

+ 4 καινούργια τραγούδια (3 από αυτά ακούστηκαν και σε προηγούμενες εμφανίσεις τους)

Ερώτημα που υπάρχει στη συνέντευξη που παραχώρησαν τα Διάφανα Κρίνα στην Αναστασία Γρηγοριάδου για το περιοδικό CITY231:
― Κι αν όλη η μουσική σας πορεία γινόταν ένα τοπίο, ποιο θα ήταν αυτό;
«Ένας κάμπος γεμάτος με τα τρελά πνιγμένα στην ώχρα χρυσάνθεμα του Βαν Γκονγκ. Ίσως.»

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2006

φαλλοκρατίλα τού κερατά

Μα τις Παναγίες (πολλέζ δεν είναι;), σκόπευα να γράψω μόνο την πρώτη στροφή, και μετά να ζητήσω βοήθΧεια από τους περαστικούς από το μπλογκ μας, για να αποτελειώσουμε συλλογικά το ποίημα. Σαν σκατοcontrol-freak που είμαι, τα εποίησα όλα μόνοζ μου.

Πόσο θέλω να σε βλέπω
να πονάς, να μυξοκλαίς,
σαν μουρλέγκω να τσιρίζεις
και παράπονα να λες.

Η μάσκαρα να σου τρέχει ,
να μαυρίζει η φάτσα σου,
και το δάκρυ σου να στάζει...
ουστ! γαμώ τη ράτσα σου.
Μαύρη κάνω τη ζωή σου,
μαύρη σαν το δάκρυ σου,
χαίρομαι όταν λυπάσαι,
βλέποντας το χάλι σου.

Ηδονή στο φουλ μού δίνουν
οι λυγμοί σου οι πνιχτοί,
φτΧιάχνομαι, μωρή, σου λέω,
όταν κλαις γονατιστή!

Κλάψε κι άλλο, σκύλα, βρόμα,
μ’ ανεβάζεις τρομερά.
Ούτε τάλιρο δεν δίνω
για τα σένα, τελικά.

Γιάννης Σημαντήρας

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2006

be active

...και το ‘be active’ τού τίτλου να εκληφθεί διττά.

Πρώτον. Ο τίτλος παραπέμπει κατευθείαν στην επίσκεψη των δύο βασικών Active Member, τηζ Γιολάντας Τσιαμπόκαλου και του Μιχάλη Μυτακίδη, στους ραδΓιοθαλάμους τού 102 στην Αγγελάκη 14, για on air κουβεντολόι, ενόψει τού gig τους απόψε, Σάββατο04Νοε06, στην Αποθήκη τού ΜΥΛΟΥ. Συνειδητά γράφω «κουβεντολόι», και όχι «συνέντευξη», δΓιότι -πΧιο πολύ από κάθε άλλη φορά- άφησα τη μεταξύ μας συζήτηση στα ‘δΓιαμάντΓια’ να αναπτυχτεί αυθόρμητη, μακριά από τις εpeepeeσιμόητες και τις ψευτοσυμβάσειζ μιας συνέντευξης, όπως την εννοούν οι μεγαλοmainstream μιντιάδες ασούμε. Κάπως έτσι έπλευσε το πρώτο μισάωρο των χτεσινών ‘δΓιαμαντΓιών’ στον 102. Με τη Γιολάντα και τον Μιχάλη να μιλάν με όλη τους τη φυσικόητα για το νέο άλμπουμ των Active Member, που σε έναν μηνάκο από τώρα θα πλήξει τιζ βιτρίνες επιλεγμένων δισκάδικων, για τις καθημερινές τους συνήθΧειες, όπως το πΧοιος σηκώνεται πΧιο νωρίς το πρωί, για τη Warner και την Octagon, τη δική τους εταιρεία, για το αν τους τημπέφτουν οι έντεχνοι για συνεργασίες, και οι Active αρνιούνται... Έκπληξη (μου) προκάλεσε η σταράτη εξήγα τού Μιχάλη ότι έχει μετανιώσει για τις εκτός low bap συνεργασίες του, ακόμη και γι’ αυτή με τον Μάλαμα, και ότι έχει αποφασίσει να μην ξαναπράξει συμμαχίες με εκτός low bap μουσικούς. Ε, δεν θα τα προδώσω κι όλα, να ακούγατε την εκπομπή. Το ωραίο τής υπόθεσης είναι ότι, παρότι σχεδόν επιβεβαιωμένη και οριστικοπΧοιημένη η έλευση των Active στο στούντιο, δεν είχε ανακοινωθεί εκ των προτέρων στην εκπομπή, ώστε να αποτελέσει ένα είδος έκπληξης/ανταμοιβής για όσους ανθρώπους συντονίζονται μαζί μας (κυρίως ψυχικά ευελπιστώ) από βραδΓιά σε βραδΓιά. Το άλλο ωραίο τής φάσης: η Γιολάντα κι ο Μιχάλης είχαν DJset στις 21:30 σε μαγαζί τής Σταυρούπολης. Παρόλα αυτά, παρέστησαν και συνομίλησαν μαζί μας σαν παλιοί φίλοι (ενίοτε και στα αδαμαντικά, έμαθαν τι θα πει «πάκι», και αντάλλαξαν «πάκΧια» μαζί μας) ως τις 21:25! Λίγο πριν απέλθουν χαμογελαστοί, ο κονσολιέρηζ μας, Αποστόλης Κοζμόγλου, ο οποίος είχε τσακώσει στον φακό τής ψηφΧιακήζ μου Kodak και τον Σαλβαδόρ παλιότερα (θυμάται κανείς το post τού 15Αύγουστου φέτος;), μας αποτύπωσε και τους τρεις στην εθιμοτυπικώς επιβεβλημένη αναμνηστική πόζα τής αγκαλιάς και της συναδέλφωσης.

Χρειάζεται να πούμε ότι χαρίσαμε και δωρεάν προσκλήσεις για το λάηβ των Active στην Αποθήκη; Αν ναι, να το πούμε: Να πούμε ΑΚΟΜΑ (ύφος ημιβλαμμένου ρεπορταζά τηλεόρασης) ότι προσφέραμε στο τζαμπέ είσοδο για τους Active σε συνακρoατές και φίλους, οι οποίοι μάς τίμησαν με την προσοχή και με την πολύτιμη συντροφΧιά τους.

Το δεύτερο σκέλος τού νοήματος, που έχει ο τίτλος τού εν εξελίξει ποστ, είναι το κυρΓιολεχτικό. Να είμαστε ενεργοί. Ενεργοί και ενωμένοι. Ενωμένοι και συσπειρωμένοι, ενόψει τήζ μετακίνησης της εκπομπής σε νέα ώρα. Πού; Πιθανόν στον 9,58. Αν όντως μετακομίσουν τα δΓιαμάντΓια στον 9,58, τότε αυτό -σύμφωνα με την ενημέρωση που έχω από χείλη αρμοδΓιότερων από εμένα- θα συμβεί από τη Δευτέρα13Νοεμβρίου2006. Τι ώρα θα ξεκινάει η εκπομπή; Κατά πάσα εκδοχή, θα αρχίζουμε μεσάνυχτα. Και ίσως να εκπομπιζόμαστε μονόωρα, τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα. (Επομένως, ενδέχεται να απουσΧιάσουμε από το ράδΓιο, με εκ των πραγμάτων αναγκαστική άδΓεια, συνολικά για μια βδομάδα, 6-12 Νοεμβρίου).

Το email μας diamonds@ert3.gr παραμένει εν ενεργεία (active email address ασούμε). Οι όπΧοιες εξελίξεις θα ποστάρονται με τη μία στο παρόν web-blog μας.Και το www.myspace.com/diamonds102fm θα προχωράει κανονικά τη δική του λειτουργία.

Οι ευχαριστίες, οι ασπαζμοί και όλες οι αβροφροσύνες τού κόζμου είναι λίγες και μικρές και ανίκανες να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τού υπογράφοντος προς τους αδερφούς αδαμαντιστές. Αλλά σιγά μην κλάψουμε. Οι ουρανοί, ούτως ή άλλως, είναι δικοί μας. Με τη διττή έννοια, όπως και το ‘active’ του τίτλου: Ουρανοί, από ραδΓιοφωνική σκοπΧιά, όπωζ λέμε αιθέρες, ερτζΓιανά, σουπαμούπες. Αλλά και ουρανοί, με την έννοια heaven, ήγουν Παράδεισος. Η Παράδεισος είναι δική μας, μα τους χίλιους Άγιους Πέτρους!

Γιάννης Σημαντήρας, Θεσσαλονίκη, Σάββατο04Νοεμβρίου2006

Χυστε-ρόγραφο1: Καλά, Φένια, ο δικός σου είναι και πολύ ψώνιο! Επειδή ήξερε ότι θα βγει φωτογραφία, πήγε και φόρεσε το μπιτλικό μπλουζάκι (“SHE LOVES YOU” λέει το μήνυμα πάνω του). Και δεν είναι τίποτες σκαρταδούρα. Μιλάμε για 4youδάκι (www.4youmen.com) περΓιωπής. Nα σας πω; Δεν αφήνουμε τους SteveWynnηδες και τους ρέστους, και να πΧιάσουμε ψιλή κουβέντα για ρουχιζμό και καλλυντικά; Άντε και για παπούτσΧια running αθλητικά... Thanks.- Γ.Σ.

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2006

to be checked out:

http://www.supersuckers.com/fanclub.php

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αllright, here is some more words about the photo posted to the Supersuckers’ fanclub e-page:
H φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Σωτήρη Προέδρου στο οn air στούντιο του 102FM τής EΡT3, κατά τη δΓιάρκεια της ζωντανής εκπομπής τής Δευτέρας, 04 Σεπτεμβρίου 2006. Υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες από το ίδΓιο (φωτογραφικό+εκπομπικό) session. Ενδειχτικά, ποστάρουμε εδώ ακόμη μία:
Ο Σωτήρης Προέδρου -συμφωνείς, Νάσο;- εξελίσσεται σε παιχταρά φωτογράφο. Ο Σωτήρης έπραξε την ηχοληψία στο ειδικά για την εκπομπή μας πραγματοπΧοιημένο, και αδΓιαφιλονίκητα ιστορικό, live in the studio acoustic set των Μωρών, στα ‘δΓιαμάντΓια’ της Παρασκευής08Απριλίου2005. Υπήρξε ακροατής και υποστηριχτής των ‘δΓιαμαντΓιών’, ακόμα από την προ-102 εποχή τους, όταν τα ‘δΓιαμάντΓια’ έβγαιναν στον Δημοτικό ΡαδΓιοσταθμό Θεσσαλονίκης, FM101. Eδώ και μερικούζ μήνες, ο Σωτήρης εγκατέλειψε τους ΕΡΤατζήδες (καλά τούς έκανε!), και προσφέρει το πολύτιμο μυαλό και την άοκνη χειρων-αξία του σε άλλον τομέα. Να είναι γερός και να προοδεύει. Πάντα κατέχει κεντρική θέση στο σύμπαν των αδαμαντιστών.

To ίδΓιο βράδυ, ο Παύλος Παυλίδης και οι B-Movies έδιναν gig (gig, gig, gig, Nικόδημε!) στο Κόδρα στην ΚαλαμαρΓιά. Μόλις το μαθαίνει ο Σωτήρης, σπεύδει. Εγκαταλείπει την εκπομπή στα μισά, και σφαιράτος προλαβαίνει και τον Παυλίδη επί σκηνής. Του τραβάει κι αυτουνού μερικές. Φωτογραφίες. Να και μια παυλιδική-προεδρική:Το μοντέλο τής φωτό στο στούντιο φοράει: Τ-shirt FruitoftheLoom, παντελόνι (αρχαίας) φόρμας Asics, σοσόνια Marks&Spencer, σλιπάκι Marks&Spencer, αθλητικά παπούτσΧια running Nike Air Max Turbulence 9. Α, και ακουστικά Sennheiser HD 445 (με τη χαραχτηριστική γαλάζΓια ρίγα στα αφτΧιά). Γαματότατα!

Γκαμπρέν.- Γ.Σ.