Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2006

2 βραδιές για τον Άλκη

Είναι ικανός να πει ακόμα και σ’ ένα all-girl συγκρότημα: «— Παίξτε σαν άντρες, ρε!».

Πράγματι, αυτή ή ιαχή αποτελεί το μότο του: «— Παίξτε σαν άντρες, ρέι!» Τον θυμάμαι να την γκαρίζει, μειδιών φιλικά, από την κονσόλα τής Υδρογείου, του Κλαμπ τής Υδρογείου, προς όπΧοιους έκαναν soundcheck εκείνη τη στιγμή. Kαι να μου λέει, καθώς τον παρατηρούσα στο πλάι τής κονσόλας, μια φράση που πολλοί λέμε, αρκετοί πιστεύουμε και μόνο οι λίγοι, οι εκλεκτοί, οι τυχεροί (και οι πεφωτιζμένοι) τηρούμε: «Το ροκενρόλ είναι attitude».

Toν θυμάμαι και να δίνει λύση σε μικρά και σημαντικότερα προβλήματα τεχνικής φύσεως, στα φεστιβάλ τήζ ΔΓιεθνούς Αμνηστίας στην Υδρόγειο (κυρίως σε κείνο το αληζμόνητο τού έτους 2000).

Τον θυμάμαι, με κατάμεστη την Υδρόγειο, σε δΓιάφορα λάιβ, να επιβάλλεται στην κονσόλα, ήρεμος και ψύχραιμος. Ή να μου αναλύει γιατί τα ξένα γκρουπ είναι πΧιο μπροστά από τα δικά μας, γιατί η Θεσσαλονίκη (και ο κόζμος της) είναι όπως είναι... ή να μιλάει λεβέντικα και αγέρωχα για τιζ γυναίκες.

Ο Άλκης Στάγκος, βαθύς γνώστης τού sound engineering (κυρίως στις συναυλίες), ο πΧιο εκπαιδευμένος από ροκενρολική άποψη soundman τής Θεσσαλονίκης, και -για να μην μασάω τα λόγια μου- μοναδικός στο είδος του, και σε κλάση και σε ήθος, χτυπήθηκε από αναπάντεχο και σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αγωνίζεται να το ξεπεράσει. Για να κάνουμε, επιτέλους, εκείνη την εκπομπή, που μελετάμε εδώ και μια πενταετία, Άλκη. («— Σημαντήρας; Πότε θα κάνουμε, αγόρι μου, εκπομπή, να μιλήσουμε στον αέρα, να πάθουν πλάκα όλοι;»)

Την Παρασκευή20Οκτωβρίου και το Σάββατο21Οκτωβρίου, στο πάλκο τής Υδρογείου ανεβαίνουν και παίζουν για την ταχεία ανάρρωση του φίλου Άλκη, δημοφιλείς ροκενρολίστες. Όλοι τους με attitude. Όλοι τους με χαραχτήρα. Τα 10ευρώ τού εισιτηρίου θα είναι ένα μικρό κέραζμα στον πΧιο κιμπάρη ηχολήπτη τής Θεσσαλονίκης. Δύσκολη επιλογή για τον συναυλιόφιλο, δίλημμα σωστό, αφού το Σάββατο τα ΜωράΣτηΦωτΧιά θα πυρπολήσουν το Ξυλουργείο τού ΜΥΛΟΥ. Πολύ μεγάλη μαλακία τού Θεούλη να μην μας πλάσει ικανούς να παριστάμεθα φυσικώς σε δύο σημεία ταυτοχρόνως ασούμε.

Περαστικά και σιδεροκέφαλος, Άλκη. Παίξε σαν άντρας σε τούτη τη γαμημένη την παλιοζωή!

Γιάννης Σημαντήρας

ΥΓ: Να που οι εν Θεσσαλονίκη δΓιαμένοντες και γύρω από τη μουσική κινούμενοι, όταν προκύψει ανάγκη, συσπειρωνόμαστε, προχωράμε σε δράσεις, ενωνόμαστε. Όσοι γκρινιάζουν μονότονα «δεν γίνονται πράγματα στη Θεσσαλονίκη» μάλλον θα πρέπει να επανεξετάσουν την άποψή τους. Το παράδοξο (ή το πΧιο ευεξήγητο) είναι ότι μεμψιμοιρούν, δημοσίως και σε ιδΓιωτικές συζητήσεις, οι κατά σύστημα απέχοντες επιδεικτικά από τις συναυλίες. Να η ευκαιρία, να μια ευκαιρία, να εκφράσουν την κρίση τους, ΑΦΟΥ παρακολουθήσουν ένα λάιβ. Ένα λάιβ τόσο ειδικής σημασίας. Και τόσο αυτονόητης κρισιμότητας. Ιδού η Ρόδος, ιδού και η Υδρόγειος.-

2 σχόλια:

db είπε...

Πρόκειται για έναν,όπως έχουμε καθχιερώσει εδώ στα δγιαμάντγια να λέμε,ΗΧΟΓΛΥΠΤΗ.Κυρίως όμως πρόκειται για έναν άνθρωπο.Νομίζω ότι η προσωπική μας προσέλευση σε ένα από τα 2 live,είναι το λιγότερο που μπορούμε να προσφέρουμε στην βελτίωση της υγείας του!Περνώντας από υδρόγειο,ίσως συμβάλουμε και στα δικά του περαστικά!Όλα θα πάνε καλά!

boobiiis είπε...

Με Αφορμή τον Άλκη

Είναι εύκολη η κλάψα, δείχνει ότι θα ήθελες αλλά δεν σ΄ αφήνουν, ότι προσπαθείς αλλά ότι είναι μάταιο, ότι δεν μπορείς να βάλεις την πινελιά σου και να δώσεις λίγο χρώμα στο γκρίζο σκηνικό που ΚΑΙ εσύ ο ίδιος διαμορφώνεις.

Όλα είναι θέμα κατεύθυνσης της αντίληψης, Τι εννοώ;

Καθημερινά, γύρω μας συμβαίνουν-αν και όχι στον ίδιο βαθμό- τα πάντα. Από τα πιο λαμπρά ως τα πιο σκοτεινά, από τα πιο όμορφα ως τα πιο άσχημα, από τα πιο ελπιδοφόρα ως τα πιο δυσοίωνα. Και εμείς, «ελεύθεροι», το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ρίξουμε κάπου το βλέμμα μας, να εστιάσουμε εκεί που θέλουμε, να συντονιστούμε και να διαμορφώσουμε, έτσι, την πραγματικότητα μας.
Κι όμως οι περισσότεροι από εμάς συγκεντρώνουμε το βλέμμα μας στα σκοτεινά, στα άσχημα και στα δυσοίωνα, δηλαδή στον Μεσαίωνα. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να αντικατοπτρίζουμε και να εκπέμπουμε, αυτό το οποίο οι ίδιοι διαλέξαμε να βλέπουμε. Από προσωπική εμπειρία, ξέρω, ότι υπάρχουν πολλές δικαιολογίες και αντικειμενικές δυσκολίες, που θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος για να «ελαφρύνει» την θέση του απέναντι στην ευθύνη που του αναλογεί. Ξέρω όμως εξίσου καλά, ότι πάντα, ανάμεσα μας, ακόμη και στο χειρότερο περιβάλλον, στα πιο μαύρα χρόνια, υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν, άνθρωποι που θα ρίχνουν το βλέμμα τους στο όμορφο, άνθρωποι που θα εστιάζουν στο λαμπρό, άνθρωποι που θα εκπέμπουν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα και που τελικά, θα ζουν αναγεννησιακά μες στους μεσαίωνες

Για αυτό λοιπόν, την επόμενη φορά που το εκπαιδευμένο βλέμμα μας, πέσει πάλι πρώτα στα σκοτεινά, ας ψάξουμε για φως και ας αναζητήσουμε αυτήν την λαμπρότητα που εκπέμπουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι.
Ίσως, έτσι καταφέρουμε, να επιτρέψουμε σε κάποιο φωτόνιο να διεγείρει κάποιες από τις καλά κρυμμένες δυνατότητές μας.

Η μουσική κοινότητα της πόλης κάνοντας το αυτονόητο έδωσε για ακόμη μια φορά το μήνυμα και έλαμψε με τις πράξεις της.
Δεν ξέρω… και δεν είμαι μουσικός, αλλά, όλα αυτά τα χρόνια σ' αυτήν την πόλη έχω ένα προαίσθημα, ότι, αυτή η μεγάλη παρέα θα πράξει κάποια μέρα το θαυμαστό, κάτι που αλλάξει τα δεδομένα, κάτι που ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο

….θα περιμένω.

Booobiiis