Αντιδικία με το Μέλλον

Είπα στην αρχή να δημοσΧιεύσω κάτι που προς-αη-δΓιάζει ακόμη περισσότερο στο κείμενο του Zpi αλλά αφού τα λέει, ούτως ή άλλως ΑΠΣΟΓΚΑ, ας μην επαναλαμβανόμαστε. Ωστόσο, κι αυτή η σκΑψη κυμαίνεται στα ίδΓια πλαίσΧια, νομίζω.

Αμάν πΧια! Κι αυτό το μέλλον, όλο απαιτεί!

Αμάν! Όλα «επ-ενδύσεις»! Όλα να γίνονται για κείνο!

Αντιδικία Με Το Μέλλον

Αναλώνοντας τον εαυτό μου
στο «να κάνω», στο «να γίνω» και στο «αύριο»
Αποχωρίστηκα απ` "το τώρα", απ` το "είμαι" κι απ` το "Ζω".

Σ` αμφισβητώ, λοιπόν, και να το ξέρεις.
Καμιά εμπιστοσύνη δεν σου έχω.
Άλλωστε, δεν σε ξέρω καν!

Γιατί να κοπιάζω,
να μοχθώ,
να σου χαρίζομαι έτσι!

Να αναβάλλω συνεχώς το μόνο σίγουρο που έχω.
Αυτό!
Που δεν είν` άλλο από το «ΤΩΡΑ» μου!

Είναι το μόνο που γνωρίζω,
ας το πω,
με κάποια ασφάλεια

Κι όμως!
Το άγχος σου με πνίγει ως το λαιμό!
Κι οι φράσεις που όλοι λεν γύρω από σένα:

«Να σε δημιουργήσω»
«Να σε φτιάξω»
«Να σε χτίσω»

Θυσιάζοντας και δύναμη
και νιότη
κι ομορφιά

Με τι αντάλλαγμα, αναρωτιέμαι, αλήθεια!
Τι τόσο τέλειο εσύ μπορεί να επιφυλάσσεις
Τι θα μου δώσεις

που τόσες τωρινές στιγμές
μπορεί ν` αναπληρώσει.
Που ν` ανταμείψει θα μπορεί
για το Παρόν που χάνω!...


Φένια

Ατέρμονες Αναζητήσεις II

Έχω παρατηρήσει ότι δεν τη χρησιμοποιώ πολύ συχνά στις εκφράσεις μου. Η πραγματικότητα είναι ότι τη λατρεύω. Ξέρω πολύ καλά πως είναι υποτιμημένη. Έχει χαθεί στη σκιά της τελειότητας. Πρόκειται για ένα όνειρο - όχι απαραίτητα άπιαστο - που μπορεί να πραγματοποιηθεί ανάλογα με το επίπεδο της πνευματικής ωριμότητας του ταξιδευτή.

Πίσω από τη λάμψη της τελειότητας έχει χαθεί η ιδιαίτερα ελκυστική ιδανικότητα.['Η ιδιότητα του ιδανικού' κατά Φυτράκη - εφχαρίστο πολύ]. Η ιδανικότητα δε χρειάζεται να περιέχει τίποτε το τέλειο και αυτό είναι που την καθιστά ιδανική. Η απόλυτη μετριότητα μπορεί υπό καθορισμένες συνθήκες να κριθεί ως ιδανική. Ο κουτσοδόντης - ασχημάντρας γείτονας μπορεί να αποδειχθεί ιδανικός εραστής. Ακόμα και η ώρα μετάδοσης μιας εκπομπής μπορεί να είναι ιδανική (αν είναι 22:00-00:00). Οι κανόνες καταρρέουν και η αυτοκρατορία της τελειότητας γνωρίζει την τελειωτική παρακμή.
Η αναζήτηση του ιδανικού μπορεί να προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Σε καμία περίπτωση δεν υποβάλλει τον εξερευνητή σε βασανιστήρια και μαρτύρια όπως συνηθίζει να κάνει η τελειότητα, αρκεί ο εξερευνητής να είναι αρκετά ώριμος ώστε να μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα τους και να ορίσει την ιδανικότητα μέσα στα όρια του πραγματικού.

Σύμφωνα με το ίδιο λεξικό ο ιδανικός περιγράφεται ως 'αυτός που υπάρχει μόνο ως ιδέα, ο ανύπαρκτος στην πραγματικότητα'. Λυπάμαι πολύ. Φαίνεται πως ο κύριος που έγραψε για το συγκεκριμένο λήμμα δεν είχε γνωρίσει τίποτε το ιδανικό στη ζωή του. Ακόμα κι αν έχει δίκιο και το ιδανικό αποτελεί ένα άπιαστο όνειρο, προτιμώ να κυνηγάω το ιδανικό παρά το τέλειο το οποίο ορίζεται ως 'εκείνο που έφτασε στον ανώτατο βαθμό εξέλιξης ή προαγωγής, πλήρης, εντελής'.
Μα καλά είναι δυνατόν το τέλειο να ορίζεται ως εκείνο που έφτασε στον ανώτατο βαθμό εξέλιξης ή προαγωγής; Φανταζόμουν ότι θα υπήρχε μια τέλεια περιγραφή του εν λόγω λήμματος.
Τέλος. Αποκλείεται - δεν το συζητώ.
Ακόμα κι αν ματαιοπονώ θα συνεχίσω να αναζητώ το ιδανικό.

- - - - -
Zpi

Ατέρμονη Αναζήτηση

Έχω παρατηρήσει ότι τη χρησιμοποιώ πολύ συχνά στις εκφράσεις μου. Η πραγματικότητα είναι ότι τη σιχαίνομαι. Ξέρω πολύ καλά πως δεν είναι αυτό που φαίνεται. Πρόκειται για μια μπούρδα, για μια καραμέλα που έχουμε μάθει να πιπιλάμε, για μια υποχθόνια προπαγάνδα που έχει ως μοναδικό στόχο τη δυστυχία του κοσμάκη.

Την αναζητάμε καθημερινά λες και μας αξίζει. Λες και ξέρουμε ότι κρύβεται κάπου εδώ τριγύρω και περιμένει να την ξετρυπώσουμε. Παίρνουμε τις οδηγίες μας από την τηλεόραση και τα περιοδικά και αρχίζουμε ένα ανελέητο κυνηγητό. Την ψάχνουμε στο καινούργιο μας αυτοκίνητο, στο σπίτι, στο πρόσωπο του/της συντρόφου μας, στον καθρέφτη, στο ψυγείο, στη ντουλάπα. στο γραφείο και όμως τίποτα. Δεν τη βρίσκουμε πουθενά. Λες κι άνοιξε η γη και την κατάπιε.
Χάνουμε τζάμπα τον καιρό μας βασανίζοντας τον εαυτό μας στο όνομα της. Στην ιδέα του άπιαστου. Τίποτε δε μας ικανοποιεί, τίποτε δεν είναι αρκετά καλό. Όλα υστερούν μπροστά της.
Χρόνια ολόκληρα σβήνονται στην αναζήτησή της. Ατελείωτες ευκαιρίες χάνονται σε παρόν και παρελθόν εξαιτίας της..

-Όχι δε θέλω να συμβιβαστώ - θέλω εκείνη.

Η αναζήτηση της αποτελεί μαρτύριο. Όλοι ξέρουμε κατα βάθος ότι δεν πρόκειται να τη βρούμε ποτέ κι όμως συνεχίζουμε το ψάξιμο. Αν κάποιος καταφέρει τελικά να την αποκτήσει τότε έρχεται το οριστικό χτύπημα.

-Λυπάμαι φιλαράκο δεν έπρεπε να την κυνηγήσεις τόσο πολύ

Τίποτε πλέον δεν έχει νόημα. Τίποτε δε μπορεί να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει τίποτε που να αξίζει να ασχοληθείς μαζί του. Κι αυτή που τόσο πολύ ποθούσες όλα αυτά τα χρόνια τώρα μοιάζει με βαρετή καθημερινότητα.

Επρεπε να περάσει τόσος καιρός για να αντιληφθείς ότι δεν υπάρχει τίποτε το τέλειο μέσα στην τελειότητα.

_ _ _ _ _

Zpi

Ο κακοπχοιός

Ουφ...ας πράξω λοιπόν εγώ την αρχή, ας ταράξω εγώ τα λασπωμένα νερά, το βούρκο της αδράνειας όπου έχουμε υποπέσει. Ιδού το μεταμεταμοντέρνο πεζό πόνημά μου.

Ο Κακοπχοιός
του Μαρκ Ου Αγγέλου

Μαύρα μεσάνυχτα στο Νέο Κόσμο όταν ο Πάνος Ξηλώνης έσφιξε στα χέρια του το τσαλακωμένο απόκομμα του κυριακάτικου Τύπου. Το κατηγορητήριο ξεχώριζε στο κέντρο της σελίδας με μεγάλα έντονα γράμματα:

Κατηγορούμε τον συγγραφέα Πάνο Ξηλώνη για κακοποίηση της Γάμμα και παρά φύση ασέλγεια. Τον αφήνουμε στο αόρατο χέρι της λαϊκής ετυμηγορίας. Ας είναι αυτή που θα καθορίσει το βάρος της ποινής του.

Στη θέα, όμως, του κατηγορητηρίου ο Πάνος δεν ένιωσε την παραμικρή έκπληξη. Γνώριζε απ' την αρχή ότι αυτοί οι κριτές, οι υπηρέτες του κατεστημένου, του Συστήματος με σίγμα κεφαλαίο, θα ήταν μαζί του αμείλικτοι. Δε μετάνιωνε ούτε στιγμή για τις πράξεις του. Ήταν άλλωστε τα ίδια του τα γραπτά που τις πρόδιδαν. Μια διαρκής ομολογία της κακοποίησής της Γάμμα.

Ήταν τρελά ερωτευμένος με τη Γάμμα από τα χρόνια της νιότης του. Δεν άργησαν να ξεδιπλωθούν οι ηδονικές του ορμές και η περιέργεια ν' ανιχνεύσει κάθε της λεπτομέρεια. Την αγαπούσε μ' όλη του την ψυχή και της δινόταν σχεδόν ολοκληρωτικά. Εκείνη, βέβαια, δινόταν σε πολλούς αλλά εξ' ολοκλήρου φανερωνόταν μόνο στους μύστες της. Γι' αυτό την αγαπούσε βαθιά. Γιατί ήξερε πότε και σε ποιούς να δοθεί.

Δεν ήταν λοιπόν αυτός που έπρεπε να ντρέπεται. Δεν ήταν αυτός ο ξεφτιλισμένος, αλλά εκείνοι, οι αδίστακτοι δικαστές του. Αυτοί που έσπευδαν να φιμώσουν την παραμικρή παραφωνία που έφτανε στα βολεμένα τους αυτιά. Δεν τον πείραζε όμως. Αυτά τα γνώριζε και πριν γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα, το οινο-πνευματικό παιδί του, όπως δήλωνε και στον πρόλογο. Ο πχοιητής της Σήτας είχε αποσπάσει τα χειρότερα σχόλια από τους κριτικούς του Πνεύματος.

Συνέλαβε την υπόθεση μέσα σ' ένα ταξί, στη διαδρομή για το σπίτι του, μα πρέπει να την εγκυμονούσε μέσα του χρόνια. Θυμάται ακόμη το τσιτάτο του Ρεμόν Κενώ που του διαπέρασε το μυαλό κι έπειτα μια λάμψη. Αυτό ήταν. Ξεκίνησε να γράφει το ίδιο βράδυ.

Ήρωάς του ένας φτωχός, άσχημος και ομοφυλόφιλος αναγνώστης που προσπαθώντας να δώσει νόημα στη ζωή του αποφάσισε να σταχυολογήσει ποιήματα που καθρέπτιζαν την ψυχή του. Μπουχτισμένος από το λόγιο, ακαταλαβίστικο ύφος και τις φανφάρες των ποιητών της γενιάς του αποφασίζει να γράψει κι ο ίδιος. Αλλά με παραμορφωμένη γλώσσα. Με μια φωνητική γραφή, κοντά σ' αυτή των Αρχαίων. Αυτός έμελλε να γίνει ο Πχοιητής της Σήτας, ο πιο σπουδαίος πχοιητής της γενιάς του. Ο τίτλος του μυθιστορήματος είναι λογοπαίγνιο με τους ποιητές της ηττημένης Αριστεράς, της γενιάς του Αναγνωστάκη. Δεν άρεσε φαίνεται στους κριτικούς. Είχε βιάσει τη γλώσσα αλλά το είχε ευχαριστηθεί. Μαύρα μεσάνυχτα στο Νέο Κόσμο. Δεν μετάνιωνε ούτε στιγμή και για τίποτα.

Ανανέωση (Τίτλος Εργασίας)

Η πρό(σ)κληση αερίστηκε στο τέλος της απογευματινής εκ-zombieς της Δευτέρας από αυτόν τον...Σημαντάρα...Σημαντέρα..Ασκημάντρα ... Σημαντήρα. Ναι. Σημαντήρα.

Μας έβγαλε το ιστολόγιο ανέραστο, ακίνδυνο και άκακο.

Εμπρός Δγιαμαντοπαιδα να δείξουμε τι αξύνουμε. Αδγειάστε επιτέλους τις βαλίτσες των δγιακοπών και σκαρώστε κανένα κείμενο.

Είμαστε Άντερ Κονστράκσιον, πώς το λένε...

Μαρκ