Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

ΔΙΑΜΑΛΑΚΣΕΟΣ



γράφει ο Σίμος Kαραγαβριηλίδης (freerider@mail.gr)


Ο διάβολος μπήκε απ’ αυτή την πόρτα. Η παράσταση τελείωσε. Με μουσική υπόκρουση. Οι όροι είναι ίδιοι, όμως το αρχικό αμάρτημα επαναλαμβάνεται. Πάντοτε. Με εκλογικές διαδικασίες, αναλογικότατες. Ούτε τα γηρατειά δεν τους πτοούν. Αυτή η γαμημένη η αίσθηση συμμετοχής. Εκεί. Να πάρουμε την καρέκλα. Για το καλό του τόπου. Όχι της αριστερής τσέπης. Όλοι μαζί. Να κάνουμε την Ελλάδα Εβρόπη.
Ο δραματουργός που συνέθεσε την ιστορία αυτού του κόσμου, όπως κι αν τον αποκαλείς, έριξε την αυλαία, και τέρμα. Μια άλλη ζωή αρχίζει, μια άλλη μέρα. Κάθε ζωή αποτελείται από πολλές μέρες, τη μία μετά την άλλη. Καμία νύχτα. Περπατάμε μέσα μας, συναντώντας ληστές, όμορφες, γέρους, νέους, συζύγους, αχρείους, μουσικούς. Όμως, πάντα συναντούμε τους εαυτούς μας. Εσύ. Με μια φωνή τραγουδάς χαμηλόφωνη, που δε μοιάζει ούτε με βροχή, ούτε με αγάπη, ούτε με ανάσα. Τα χέρια σου και τα πόδια σου τραγουδάνε κι αυτά, όπως σε κείνη τη σκηνή, τότε. Το πιοτό. Χτυποκάρδι ανάμεσα σε νότες. Ένας σφυγμός όρθιος και περήφανος. Τα λόγια; Η μουσική; Όχι, αυτό που βρίσκεται από πίσω. Ξεχείλισμα θερμού γλειψίματος. Χειλιών. Η γλώσσα της αμαρτίας. Φωνή γεμάτη άρωμα. Δεν ψηφίζει. Είναι εκτός τόπου και χρόνου. Με πάθος και λάγνα όνειρα. Στη σκηνή πάντα. Όλοι χειροκρότησαν. Τραγουδώντας μαζί. Πετώντας ψηλά όλα τα σύννεφα με τα δυο τα χέρια. Ο χρόνος είναι αυτός που δημιουργεί τη μελωδία. Σαν να ακούει ο Μπόμπ Ντύλαν Ντρεντ Αστέρ στο εμ-πι-θρι-πλέυερ. Τους άκουγες και συ ένα βράδυ που γύριζες σπίτι αργά με το ποδήλατο. Αφού είχαν τελείωσε τα Διαμάντια, κι έβρεχε Αστέρια. Που έπεφταν. Αλλά η μουσική εκεί. Με κιθάρες ξέφρενες. Όπως στη σκηνή. Ναι, χαρά πρέπει να είναι. Γιατί πρέπει να είσαι χαρούμενος για να ακούσεις μουσική. Ή λιώμα. Συχνά είχα την εντύπωση πως είχε τις μαύρες της, μέχρι που άρχισε να σιγοτραγουδάει “I make the world turn again and again” και να χτυπιέται με ηδονή. Γάτα που στριγκλίζει. Σαν μετάξι που σκίζεται. Και την ώρα που όλοι είναι φευγάτοι κι έχουν πάρει τον κατήφορο. Και οι 80 στους 100 που τους ψήφισαν. Κι εσύ. Κι εσύ. Κι ο άλλος. Δε βαριέσαι. Δεν κρατάω κακία. Αυτά είναι ονομασίες. Σύντομα θα γεράσω. Ακούγοντας μουσική και χορεύοντας. Ελπίζω. Αυτή είναι ονομασίαστασίγουρα. Σαν μια λέξη. Και χύνοντας ένα δάκρυ για κείνους που μαρτύρησαν. Για όλα όσα πεθαίνουν, παθιασμένα και άμοιρα.Επειδή η ανάσα τους. Το απότομο σταμάτημα δεν έχει σταματημό. Όλοι βυθισμένοι στον οίκτο. Και όλοι κατάβαθα συγκινημένοι χειροκροτούν. Οι πολλοί με σημαιάκια κινούμενα, χρωματισμένα. Είναι καλύτερα να μην προχωρήσει κανείς, παρά μέχρι τα μισά. Παράδειγμα: οι μουσικομανείς των Διαμαντιών. Όλο αυτιά. Να μην χάσουν ούτε ένα τριακοστό δεύτερο. Τα μάτια κλειστά. Το κεφάλι στο ρυθμό. Αποχαυνωμένοι όμορφα. Να μην τολμάς να κουνηθείς. Μιλώντας συνεχώς για την τρέλα τους. Μέσα ή έξω τους. Φλυαρία με αφορμή τις νότες και τις λέξεις. Η ώρα είναι μία, κι όλα ησυχάζουν. Κοιμηθείτε! Υπάρχουν πληγές που επουλώνονται μόνο με το βάλσαμο της τρυφερότητας, της αγκαλιάς, πριν κοιμηθείτε. Ο καθένας με τα γούστα του, βρε αδερφέ. Στην κόλαση. Μαζί. Από τώρα λοιπόν Πρίγκιπα Στέλιο. Ξέρεις. Εκείνος που ξέρουμε όλοι. Στην κόλαση, που δεν ξέρουμε όλοι, γιατί κανείς δεν γυρίζει. Αν πάει. Αν υπάρχει. Αν είμαστε μόνοι εσύ και γω κι ο άλλος κι η άλλη μπροστά και κάτω από τη σκηνή. Και η παράσταση έτσι κι αλλιώς τελειώνει. Κι εμείς σαν μεθυσμένοι απεραντολόγοι. Κι η ανθρωπότητα μας οφείλει περισσότερα. Σε μας μόνο. Τους νεαρούς βλαστούς που δεν γέρασαν ακόμη. Μέσα. Κι ας ερχόμαστε από μακριά. Από πόλεις του μέλλοντος ανθρώπινες. Γιατί στο τώρα αποκλείεται ποτέ να γίνουν. Φωνάξτε τον βασιλιά Ιησού να μας σώσει. Δεν χαρίζει κάστανα. Βάλτε το καλά στο νου σας. Σωτηρία. Τύχη. Φυλαχτό. Αναμάρτητος. Με συγκλονιστική σαιξπιρική ερμηνεία. Δυστυχώς, πέταξα το πρόγραμμα στη φωτιά. Αν υπήρχε. Ήταν σαν ένα παλιό playlist που κάποιος σκιτσάρισε με μαύρο μελάνι μια νεκροκεφαλή και δύο σταυρωτά. κόκαλα. ΕΠΙΜΕΝΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. Το φωνάζεις, σα να κυνηγάς αγριόχηνες εκτός κυνηγετικής περιόδου. Χάνεις την ώρα σου. Τι σου λείπει άλλωστε; Το γρήγορα κερδισμένο χρήμα σπαταλιέται γρήγορα. Με καίει η απουσία σώματος. Παράλληλα, αν σταματήσει το πνεύμα μου να είναι παρόν για να πάρει γρήγορη απόφαση; Είναι και κείνα τα γλοιώδη ερπετά που προσποιούνται τους ανθρώπους των γραμμάτων. Και των τεχνών. Και των μουσικών σχημάτων. Και των μάνατζερς που τα παίρνουν. Και δίνουν. Δε βαριέσαι. Εμείς εκεί. Όλο αυτιά με Διαμάντια. Επιθετικά και εκστατικά. Με ριφς από το πουθενά στο τύμπανο του μέλλοντος.Κι ας μπαίνουν στη Βουλή οι υψώνοντες τον βυζαντινό αυτοκρατορικό αετό του μαυροκίτρινου θεού που παίζει και σε γήπεδα. Δε βαριέσαι. Η θεραπεία επιτυγχάνεται δια μαλάξεως.-



Προσπαθώ να αδιαφορώ για τα ήθη των ανθρώπων, και να κοιτάω μόνο το ήθος τους. Ο Σίμος Καραγαβριηλίδης είναι περίπτωση ανθρώπου με ήθος --αυτό μπορώ να το βεβαιώσω. Παλαιός φίλος τής εκπομπής, μέγας μύστης των αχράντων σκηνικών μυστηρίων (συναυλιών), αφοσιωμένος στη μουσική. Μερικές μέρες πριν, μου emailησε το κείμενο και τις φωτό, που αποτελούν το παρόν ποστ, για
«να τα κάνεις ό,τι νομίζεις, Γιάννη». Τα έκανα ό,τι νόμιζα. Και λέω ότι έκανα άριστα. Και διάνα. Ο Σίμος Κ. ζει στη Βέροια, με τη γυναίκα του, Χαρίκλεια Αξούριστου (τη Χα), και τα δΓυο τους αγόρΓια.
[Και για να μην ξεχνιόμαστε, το ποστίδι με τίτλο
‘υγρά’
εξελίσσεται. Σκέφτομαι, μόλις τελειώσει, όοοοταν τελειώσει, ααααν τελειώσει, να το δΓιαγράπσω. Θα δούμε. Γεροί να είμαστε και πΧοιος ξέρει πόσα έχουμε να δούμε ακόμα.]

ΓΣ

10 σχόλια:

γυναίκ-χα είπε...

ΠΕΣ ΤΑ, ΚΑΜΑΡΙ ΜΟΥ!
ΣΩΤΗΡΙΑ θεραπεία αυτή η ΔΙΑΜΑΛΑΚΣΕΟΣ!

Λένε, μάλιστα, πως ο πρωθυπουργός πρόκειται σύντομα να εγκαινιάσει κι ένα νέο ΔΙΑΜΑΛΑΚΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, στο οποίο θα γίνει χαμός!
Πολιτικοί, εκκλησία, παράγοντες και λοιποί έχουν ήδη εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
(...ε, πήρα κι εγώ νούμερο, οκ;...)

John G. Simandiras είπε...

θέλω κι εγώ (διαμαλάκσεος).

γσ

γυναίκ-χα είπε...

"...κι αν εισαι και παπάς,
με την αράδα σου θα πας."

Βουδιστικό ρητό

(τραβήξτε...ε, χμ...ένα χαρτάκι και περιμένετε)

John G. Simandiras είπε...

θα τραβήξω.

ένα χαρτάκι, και θα περιμένω.

μια μαλακία, μπας και ξαλαφρώσω.

το σκοινί στα άκρα. θέλω να μαλώσουμε.

μια φωτογραφία αναμνηστική.

την ανηφόρα, όπως η ζωή.

τα πάνδεινα, μέχρι να μου βγει η ψυχή.

(γρηγορογραμμένο ποίμα)

γσ

danai είπε...

Freerider και Χα:
Νομίζω, θεωρώ, πιστεύω, εικάζω, αλλά όμως ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ, πως τα παιδιά σας είναι πολύ πολύ τυχερά που σας έχουν γονείς. ΑλήθΧεια.

freerider είπε...

χαχαχα!
Thanx!
Δανάη, αυτά πες τα στον μικρό όταν δεν τον αφήνουμε να παιξει PlayStation!

Ντη είπε...

Συγχαρητήρια freerider!
Το κείμενό σου αν και στη μορφή είναι πεζό,μοιάζει με ποίημα..τραγουδγιάρικο θα έλεγα..Σύντομες, κοφτές προτάσεις..που μου άρεσαν, κάνοντάς το κείμενο πχιο πηγαίο, πχιο αληθινό..σαν να λες ότι έτσι είναι τα πράματα...απόλυτα..μερικές φορές σκληρά αλλά αληθινά.Η γλώσσα σου, κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει!

freerider είπε...

Παλαιότερα, όταν έγραφα σε εβδομαδιαία στήλη τοπικής εφημερίδας συνέβη το εξής: Ήταν η εποχή της τεράστιας προσέλευσης Αλβανών στη χώρα. Μια μέρα λοιπόν, σε ένα επιθετικότατο κείμενο μιλούσα για ρατσισμό και παράλληλα υπερασπιζόμουν τους ανθρώπους αν και έρχονταν και έπαιρναν τις δουλειές των Ελλήνων στα χωράφια του Ημαθιώτικου κάμπου.Το επόμενο πρωί στη δουλειά 7-8 ζευγάρια μάτια με κοίταξαν άγρια, πλάγια και με αποστροφή και μάλιστα ο πιο θαρραλέος μου είπε "καλά ρε τι μαλακίες είναι αυτές" και έφυγε χωρίς περιθώριο διαλόγου. Έγινα αμέσως το μαύρο πρόβατο, ο "μαλάκας" αντιεξουσιαστής, ο "τι θα έκανες αν έμπαιναν να σκοτώσουν τα παιδιά σου" κ.λ.π. Ήταν απίθανη η έξαψη που ένιωσα καταλαβαίνοντας τη δύναμη του κειμένου και της εφημερίδας σε κείνη τη μικρή "κοινότητα". Σήμερα, χρόνια μετά, το θέμα ωρίμασε, οι Αλβανοί δουλεύουν πια στα χωράφια αφού οι Έλληνες απουσιάζουν και δεν ενοχλεί κανέναν το γεγονός και στο γραφείο μερικές φορές ρωτούν την άποψή μου για θέματα "καυτά" και ξέρουν ότι είχαν άδικο τότε. Ελπίζω, τέλος, ότι τα παιδιά μου των εγγονιών μου θα μεγαλώσουν σε μια καλύτερη, πιο ώριμη και ανθρώπινη Ελλάδα.

Zpi είπε...

Dear Simos
πολύ όμορφα όσα μας γράψατε.
Fχαριστούμε που τα μοιραστήκατε μαζί μας.

Ευγε

ντη είπε...

Σίμο, αν γράφεις πάντα τόσο ωραία από Σίμος θα γίνεις δγιά-Σιμoς!keep on!